کمیته «پیگیری سرنوشت امام موسی صدر در مجلس هفتم» از سال 1383 تا سال 1387 قریب چهار سال تمام فعالیت کرد. کارنامه این کمیته را می‌توان با مروري بر فعاليت‌هاي دبیر محترم آن آقای سعید ابوطالب [1] در چند محور زیر خلاصه کرد:
• سفرهای مکرر و پر هیاهو به لبنان؛
• دیدارهای مکرر و پرهیاهو با خانواده امام صدر و رهبران شیعیان لبنان؛
• انجام مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های متعدد؛
• صدور دو بیانیه مورخ 26/12/83 و 15/6/85 مزین به امضاء 150 تا 210 تن از نمایندگان مجلس؛
• تسلیم گزارش «از ربودن تا به امروز» در تاریخ 9/6/86 [2] به کمیسیون اصل نود مجلس.

روح حاکم بر تمامی سفرها، دیدارها، مصاحبه‌ها، سخنرانی‌ها، بیانیه‌ها و نیز گزارش فوق‌الذکر تنها و تنها یک چیز بود: تصریح و تأکید بر «اهمیت و ضرورت پیگیری مسأله امام صدر توسط جمهوری اسلامی ایران»! همه این تصریحات و تأکیدات در حالی انجام گرفت که روابط دولت نهم و رژیم لیبیایی رباینده امام صدر با دیدارهای فراوان و امضاء یادداشت‌های تفاهم متعدد به نحو بی‌سابقه‌ای گسترش یافت [3] و مجلس هفتم نیز با استقبال‌های گرم [4] از نمایندگان آن رژیم بر حرکت دولت مهر تأیید نهاد! به عبارت دیگر اقدامات کمیته پیگیری هرگز از مرحله شعار فراتر نرفت و ارزش عملی آن حتی چندان نبود که اشتیاق و بلکه عطش همکاران خود در مجلس هفتم را به گسترش رابطه با رژیم رباینده امام صدر مهار کند!

بدیهی است که چنین کارنامه‌ای نمی‌تواند در منظر دوستداران آن بزرگوار قابل قبول باشد. چه آنها از کمیته پیگیری انتظار داشتند، تا متناسب با جایگاه و اختیارات قانونی نمایندگان مجلس‌، و نیز متناسب با شأن و حجم مظلومیت سی‌ساله امام صدر، از مرحله شعار فراتر رود و در حوزه عمل، اقدامات اساسی و مورد نیاز را لااقل آغاز کند. کمیته پیگیری شایسته بود با تشویق مجلس به وضع لوایح و قوانین مناسب و نیز نظارت بر دستگاه‌های اجرایی و قضایی مسئول، زمینه اجرایی شدن راهکارهای پیشنهادی سال 1382 نخبگان به رئیس‌جمهور [5] را جهت ساماندهی و احیاء روند پیگیری رسمی مسأله امام صدر فراهم و قوای مجریه و قضایی را در این خصوص مکلف و پاسخگو سازد. نه آنکه تمام دوران نمایندگی را به تصریح و تأکید بر «اهمیت و ضرورت پیگیری مسأله» آن بزرگوار اکتفاء و در واپسین لحظات، راهکارهای پیشنهادی نخبگان به رئیس‌جمهور را بازنویسی و بار دیگر ارائه کند [6]! کاری که کمیته پیگیری طی عمر چهار ساله مجلس هفتم انجام داد، یعنی تکرار تصریحات، تأکیدات و راهکارهای پیشنهادی فوق‌الذکر، از خانواده و دوستداران امام صدر در خارج از نهادهای حکومتی نیز به راحتی ساخته بود که البته اکنون سال‌هاست با کمیت و کیفیتی به مراتب بیشتر در حال انجام این وظیفه هستند و قطعا چهار سال حضور در حانه ملت را نیاز نداشت!

اینک با پایان یافتن عمر مجلس هفتم، کمیته پیگیری مسأله امام صدر در این مجلس نیز به تاریخ پیوسته است، هرچند سؤال‌های بی‌پاسخ دوستداران امام صدر از آن، چونان سؤال‌های بی‌پاسخ آنان از دیگر مسئولان گذشته و حال مدعی پیگیری این مسأله، همچنان به قوت خود باقی است [7]:

1- دولت محترم نهم و نیز مجلس محترم هفتم، در راستای تحقق بندهای چهارگانه نامه تاریخی نخبگان به رئیس‌جمهور در خصوص «ضرورت ساماندهی روند پیگیری مسأله امام صدر»، که بسیاری از نمایندگان محترم مجلس و از جمله اغلب اعضاء محترم کمیته پیگیری مسأله امام صدر خود از امضاءکنندگان آن بودند، کدام قدم‌های عملی را برداشتند؟ دولت نهم و مجلس هفتم در چهار عرصه‌ی‌ِ پیگیری دیپلماسی، حقوقی، اطلاعاتی و قضایی کدام اقدامات ویژه‌ را انجام دادند که بتواند در قیاس با ادوار موسوم به «اصلاحات» و «سازندگی» لااقل نوعی «پیشرفت» و «حرکت به جلو» تلقی شود؟

2- امروز قریب سی سال تمام از ربوده شدن امام صدر توسط رژیم قذافی سپری شده است. چرا جمهوری اسلامی ایران همچنان از احضار سفیر لیبی در تهران به وزارت امور خارجه و ابراز رسمی نارضایتی نظام از عملکرد آن رژیم خودداری می‌ورزد؟ چرا جمهوری اسلامی ایران همچنان از طرح رسمی این پرونده در محافل بین‌المللی حقوق بشر خودداری می‌ورزد؟ کمیته محترم پیگیری مسأله امام صدر در این خصوص چه پاسخی از وزارت خارجه دریافت داشته است؟ آیا این کمیته قانع شده است؟ اگر قانع شده است، لطفا دوست‌داران امام صدر را نیز قانع کند؛ اگر قانع نشده است، چه اقدامی جهت رفع این مشکل انجام داده است؟

3- مسأله امام صدر دارای ابعاد پیچیده دیپلماسی، حقوقی، امنیتی و قضایی است، که بعد امنیتی آن بر دیگر ابعاد غلبه دارد. وزارت اطلاعات برای کشف حقیقت و تشخیص صحت و سقم ده‌ها سناریوی موجود در باره چگونگی اختفاء امام صدر چه کرده است؟ آیا پس از گذشت قریب سی سال، تصویر روشنی از حقیقت ماجرا، آمرین، عاملین، همدستان آنها و نیز وضعیت حاضر آن بزرگوار وجود دارد؟ کمیته محترم پیگیری مسأله امام صدر در این باره چه پاسخی از وزارت اطلاعات دریافت داشته است؟ آیا این کمیته قانع شده است؟ اگر قانع شده است، لطفا دوست‌داران امام صدر را نیز قانع کند؛ اگر قانع نشده است، چه اقدامی جهت رفع این مشکل انجام داده است؟

4- مراجع، بزرگان و نخبگان حوزه‌های علمیه و کشور، برای امام صدر جایگاه والایی قائلند و آن بزرگوار را همردیف شهیدان مطهری و بهشتی می‌دانند. اگر ترور شهیدان مطهری و بهشتی با امنیت ملی ایران و انقلاب ارتباط داشت که داشت، آیا ربودن امام صدر با امنیت ملی ایران و انقلاب ارتباط ندارد؟ اگر امروز امنیت آقای سید حسن‌ نصرالله با امنیت ملی ایران و انقلاب ارتباط دارد که دارد، آیا غیبت امام صدر با امنیت ملی ایران و انقلاب ارتباط ندارد؟ اگر غیبت امام صدر با امنیت ملی ایران و انقلاب ارتباط داشته و دارد، که بیانیه مورخ 26/12/83 150 تن از نمایندگان و نیز گزارش مورخ 9/6/86 کمیسیون اصل نود مجلس هفتم بر این امر تصریح و تأکید دارند، چرا دستگاه قضایی ایران و خصوصا مدعی‌العمومِ همیشه فعال آن، به رغم گذشت سه دهه، هنوز نسبت به تشکیل دادگاهی در داخل کشور جهت رسیدگی به جرم مستمر «در اسارت نگاه داشتن آن بزرگوار» اقدام نکرده است؟ کمیته محترم پیگیری مسأله امام صدر در این باره چه پاسخی از دستگاه قضایی دریافت داشته است؟ آیا این کمیته قانع شده است؟ اگر قانع شده است، لطفا دوست‌داران امام صدر را نیز قانع کند؛ اگر قانع نشده است، چه اقدامی جهت رفع این مشکل انجام داده است؟

5- هر دو کشور ایران و لبنان در بین‌المجالس کشورهای اسلامی عضویت دارند. با توجه به اینکه غیبت امام صدر از مشکلات مهم جهان اسلام است، و با توجه به اینکه امام صدر شهروند هر دو کشور ایران و لبنان محسوب می‌شود، و با توجه به اینکه اغلب کشورهای اسلامی به شخصیت و سرنوشت آن بزرگوار علاقه و اهتمام دارند، و نیز با توجه به روابط تیره برخی کشورهای مهم اسلامی چون عربستان سعودی با رژیم قذافی، چرا در پایان عمر مجلس هفتم کماکان عدم وجود برنامه‌ای مشترک میان مجالس ایران و لبنان را جهت طرح این پرونده در بین‌المجالس کشورهای اسلامی شاهد هستیم؟ این در حالی است که رؤسای مجالس ایران و لبنان در رویدادهای مختلف آمادگی خود را جهت تشکیل و حضور فعالانه در نشست‌های اصطراری بین‌المجالس اسلامی مورد تأکید قرار دادند [8]! کمیته محترم پیگیری مسأله امام صدر در این باره چه پاسخی دارد؟

6- عدم پیگیری موثر مسأله امام صدر توسط ایران قریب سی سال تمام به طول انجامیده است. آیا ممکن است ربودن امام صدر و این قصور طولانی مدت در پیگیری مسأله آن بزرگوار، اسباب و دلایل مشترک داشته باشند؟ به عبارت دیگر، آیا ممکن است که همان اراده‌ای که عملیات ربایش آن بزرگوار را طرح و اجرا کرد، از پیگیری موثر پرونده توسط ایران نیز ممانعت به عمل آورده باشد؟ اگر چنین است، برای شناسایی اراده مزبور و عوامل نفوذی آن در ایران چه اقداماتی صورت گرفته است؟ چرا به رغم تقاضاهای مکرر دوستداران امام صدر طی سالیان گذشته، هیئت تحقیق و تفحصی در مجلس هفتم تشکیل نشد تا اسباب و عوامل قصور سی ساله دستگاه‌های مسئول کشور در پیگیری دیپلماسی، حقوقی، امنیتی و قضایی پرونده امام صدر را شناسایی و به ملت، مسئولان و مقام رهبری معرفی کند؟ کمیته محترم پیگیری مسأله امام صدر در این باره چه پاسخی دارد؟

پي‌نوشت‌ها
[1]. نماينده اصولگرای تهران در مجلس هفتم.
[2]. ر.ک. به کمیسیون اصل نود مجلس شورای اصلی دوره هفتم، گزارش کمیته پیگیری سرنوشت امام موسی صدر (از ربودن تا به امروز)، از انتشارات مجلس شورای اسلامی دوره هفتم، چاپ اول، 1387. چنان‌که در جای دیگر نیز گفته شد، گزارش مزبور توسط پژوهشگران ارجمند مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام صدر تهیه و در لحظه أخر به نام کمیته پیگیری مسأله امام صدر در مجلس هفتم منتشر گردید!
[3]. به عنوان مثال ر.ک. به:
http://www.president.ir/fa/?ArtID=7781
[4]. به عنوان مثال ر.ک. به:
http://mellat.majlis.ir/archive/1385/05/03/meeting.htm
[5]. جهت مطالعه متن نامه ر.ک. به:
http://www.revayatesadr.ir/?PId=6&MId=216
[6]. اشاره به فصل چهاردهم گزارش مورخ 9/6/86 کمسیسون اصل نود مجلس هفتم تحت عنوان «راهکارهای پیشنهادی مجلس شورای اسلام[ی] برای پیگیری قضیه امام موسی صدر» که یازده راهکار [پیشنهاد شده توسط نخبگان و بسط داده شده توسط مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام صدر] را برای این مهم ارائه [بخوانید تکرار] کرده است.
[7]. این سؤال‌ها، با تغییری اندک در ویرایش، در خرداد سال 1385 توسط آقای علی خبیر – مهندس امروز و دانشجو و عضو پر تلاش آن روز بسیج دانشجویی دانشگاه علم و صنعت ایران - برای آقای سعید ابوطالب دبیر محترم «کمیته پیگیری مسأله امام صدر در مجلس هفتم» ارسال گردید تا در نشست مطبوعاتی‌ای که قرار بود همان ایام در باره روند پیگیری مسأله امام صدر تشکیل شود، طرح و پاسخ داده شود. سؤال‌های مزبور همزمان با آن در تاریخ 31/3/85 توسط وبلاگ «در جستجوی امام موسی صدر»، منتشر شد. نگارنده متأسف است که به رغم گذشت قریب دو سال از نشست مزبور، نه از سوی آقای ابوطالب و نه از سوی دیگر اعضاء «کمیته پیگیری مسأله امام صدر در مجلس هفتم»، جز تکرار شعارهای یاد شده در مقدمه یادداشت حاضر، هرگز پاسخی به سؤال‌های مطروحه داده نشد!
[8]. به عنوان مثال ر.ک. به:
http://mellat.majlis.ir/archive/1385/05/03/meeting.htm